onbewaakte momenten

Ooit hoorde ik fotograaf Michiel Hendryckx op televisie vertellen dat je een kind best maar beter spaarzaam fotografeert - het zou zijn onschuld verliezen, of althans zijn spontaniteit. Ik gaf hem toen gelijk maar kon het niet laten. Ik trek graag foto's en ik trek graag foto's van mijn kind.

Nu is Noortje zich heel bewust van de camera. Als ik die bovenhaal, zegt ze: “hier ben ik!”, en trekt dan snoeten. Ze poseert. En sindsdien trek ik veel minder foto’s. Ik probeer wel, stiekem, maar ze onderbreekt er haar spel voor. Kijkt in de lens. Wacht tot ik klaar ben en beseft niet dat ik net dat spel wil vastleggen, op een onbewaakt moment. Toen ik ooit foto’s ging trekken bij de onthaalmoeder, was er niet één kind dat verbaasd reageerde op de camera. Allemaal vinden ze het doodnormaal om aandacht te krijgen van een fototoestel. En wij vinden het normaal dat foto’s van onze kinderen wie weet wel voor altijd rondzweven op het internet. Voor ons eigen plezier.

lente

Na een spontane pannenkoekenslag deze namiddag weet ik het wel zeker: 't is lente. Die winter heeft voor mij meer dan lang genoeg geduurd, maar ja, wie heeft daar nu nog niet over gezeurd.

De lente brengt ook wel nieuwe stress met zich mee, want ik beloofde Madam Hert een picknickdeken voor de warme dagen. Ik beloofde dat niet zomaar, ze schonk me eerst een geweldig laptoptasje waarmee ik nu rondparadeer. Jammer genoeg heeft de winter ook de energie uit mijn lijf gezogen en moet ik me echt oppeppen om wat af te werken, maar beetje bij beetje krijgt het picknickdeken vorm. Nog wat geduld gevraagd!

ogen

Heb ik al verteld dat onze dochter grote ogen heeft?

Mijn patroonloze plooirokje

Dat ging snel! Dankjewel Mme Zsazsa. De uitleg van het patroonloze plooirokje is perfect, alleen heb ik niet goed gemeten. De buik van mijn dochter is heel wat dikker dan haar taille en dus is het een pak te groot (op de tekening werd de taille gemeten boven de navel). Ik was voorzienig en maakte het rokje wat te lang, het kan dus nog wat in de kast hangen tot haar poep dik genoeg is.

Een ongestreken foto want nu wordt het tijd dat ik met mijn Noortje van de zon ga genieten, 't kind heeft al een heel rokje lang op me gewacht.

kunst- en vliegwerk

Een kleedje cadeau doen dat vol beginnersfouten zit, is dat schattig of not done? Hoe dan ook, Baby M. is geboren en mag zich binnenkort aan een pakje verwachten. Ik heb al het mogelijke gedaan om de fouten te verbergen, maar ik zou er toch geen lat tegen durven leggen. Ongeveer alles ging mis. Het was enkele maten groter bedoeld, maar veel te smal dus kortte ik het in. Pas toen het in elkaar stak bedacht ik dat ik de rugopening vergeten was, een klassieker! Dus knipte ik de rug open om er een strook tussen te zitten, maar ik knipte stomweg ook de voering van het voorpand doormidden.

Ik gaf niet op! Die voering stikte ik terug aaneen en werd natuurlijk te smal, waardoor ik er een stukje moest tussenzetten. Knoopsgaten maken heb ik nog niet vaak gedaan, maar hoe komt het dat het de eerste drie knoopsgaten goed gaat en er dan dit gebeurt:

En dan heb ik de naden nog niet geteld die ik heb moeten overdoen. Om het goed te maken naaide ik een bloem op het kleedje, het hart van de bloem is een vilten bolletje, doormidden gesneden.

Is het u ook opgevallen dat dit wel een erg winterse outfit is, terwijl iedereen aan de lenterokjes begint? Ja kijk, sneller kan ik niet. En bovendien gaat baby M. dit de eerste maanden toch niet dragen, tenzij ze verbazend goed groeit.