Ik ben eigenlijk maar een sporadisch naaierke, allez, klein bier in vergelijking met mijn mama. Haar tempo is echt niet te volgen - en dat is zeker niet omdat ze anders haar dagen niet gevuld krijgt.
Bovendien heeft ze wat met knopen. Soms koopt ze opeens een hele stock op. En dan moeten die knopen een plaats krijgen. Enkele jaren geleden vroeg ze mijne meneer om een oplossing, en die maakte dit. Noortje vindt het natuurlijk fantastisch.
Ik weet niet of u het gemerkt heeft, maar zondag heeft de zon geschenen. Tijd voor een wandeling om de hoek, langs de Schelde.
'Eéntje is genoeg he mama' (Noortje die met het wc-papier gaan lopen is terwijl ik op't toilet zit. Nadat ik één blaadje krijg stopt ze het wc-papier in de kast).
Noortje tieteloren (aan het telefoneren)
paparazer (de Barbapapa's)
jommetje (een jongetje)
stakstok (een kapstok)
't Is donker buiten! Maantje is wakker! Moet slapen hé! Sloeber! (Noortjes wereldbeeld valt aan duigen wanneer ze ontdekt dat de maan ook schijnt wanneer het nog dag is. Ze spreekt er een hele rit over).
doe ik er nog een schepke bovenop.
Wij hebben zo al een aantal jaskes versleten. En nog meer weggegeven. Nieuw uit de jaren '70 of zo!
Niet zoveel eigenlijk. Dat overkomt me nu altijd: ik doe massa's winkels en kom met bijna niks thuis. Mijn grootste aankoop zijn bakjes voor mijn naaigerief, gevonden bij Muji. Da's zowat de Ikea van Japan maar maal zes (de prijs dan).
Buiten dat het geweldig veel deugd deed om in Parijs te zijn ga ik niet alles aan uw neus hangen. Wel twee geweldige adresjes voor vleeseters in Le Marais (dat kan tellen voor een ex-vegetariër):
Au petit fer à cheval, 30 Rue Vieille du Temple
Vooraan drink je aan de bar, achteraan eet je een dagschotel of een soepke met stokbrood, ideaal om 's middags wat energie op te doen. Die foto's zijn niet van mij want al is het dan al enkele weken geleden dat ik daar was, ik had toch een dikke jas aan.
Laat het smaken hé.
Bij poging nummer twee ging ik helemaal overhaast te werk, ik moest en zou snel een nieuw kleedje voor Noortje in elkaar boksen. Veel te klein, deze keer. Bovendien besliste ik pas in laatste orde na te denken over een eventuele rits of knoopjes achteraan, helemaal niet zoals dat hoort. Dus heb het kleedje nog maar wat verkleind, hopelijk past het nu voor een beginnend loperke want in de maand januari worden er vermoedelijk wel wat meisjes geboren om me heen en dan heb ik al een geboortecadeautje liggen. Nu zoek ik nog een proefbaby die mijn kleedje eens wil passen, zodat ik kan zien of het de moeite is om het af te werken. Maar aan welke mama vraag je nu zoiets, om dan erbij te vertellen 'dat het wel niet voor jou is'...
Tot slot nog de sjaal voor mijne meneer. Vorig jaar begonnen en niet afgewerkt, deze winter een nieuwe poging. Met kerst was hij af, zo dacht ik - maar hij bleek te kort. Natuurlijk was de wol van vorig jaar niet meer te krijgen, dus mocht meneer mee naar de Phildar om nieuwe kleurkes te kiezen. Hij moést mee want ik was er als de dood voor een voetbalsjaaltje te maken, nu is het een gedeelde verantwoordelijkheid als hij commentaar krijgt.
... van een eerste schooldag, bijvoorbeeld. En dan nog niet eens die van mezelf, maar die van mijn dochter. Al wéken maak ik me hier zorgen om, mijnheer Oontand liet het niet aan zijn hart komen. Tot gisteren: "Zou je haar toch niet een halve dag brengen?" Hij vond dat één dag op voorhand precies op tijd is om je vragen beginnen te stellen.
