Nooit in New York geweest, maar nu krijg ik er zin in.
maandag 28 september 2009
vlierbloesemsiroop
Mijne meneer is gene moeilijke, maar als hij niet wil dan wil hij niet. Hij heeft een trauma overgehouden aan vlierbessen, zegt hij. Iets van zijn jeugd en de tuin en zijn moeder en overal flessen met vliersiroop. Dus toen ik vlierbloesem wou maken, was hij daar helemaal niet voor te vinden. En moest ik ook begrijpen dat hij daar al zoveel over gezeurd had dat hij nu uit principe die vlierbloesemsiroop niet lekker kon vinden. Hij was wel lekker. Jammer dat die siroop veel minder lang bewaard dan ik dacht, dat trauma over al die potten in de keuken mocht meneer dus snel weer opbergen, de vrees was onterecht.
Volgend jaar zeker opnieuw proberen: heel veel vlierbloesem, 2 citroenen in schijfjes, 1 liter water en 2 of 3 eetlepels rietsuiker. Doe de vlierbloesem in een kom, doe de citroenen en de suiker erbij en zet een gewichtje op de bloemen zodat die zeker onder water staan. Laat 24 uur trekken. Bij verwonderland kan je ook zien hoe je dat doet.
Vlierblessensiroop kreeg ik vroeger als ik keelpijn had, de poetsvrouw bracht die altijd mee. Die smaak ben ik nooit meer tegengekomen, zelf maken dus, maar da's dan weer voor volgend jaar.
may I present you: onze zolder
Niet veel soeps, zou je zeggen, dat hebben wij ook. Maar mijn mijnheer is binnenhuisarchitect en hij belooft me dat mijn geduld wordt beloond. Ik geloof hem. Al doet hij dan (koppig) alles zelf, er komt schot in de zaak. Deze week zag de zolder er heel kleurrijk uit - geluidsisolatie met vlekskes. Nu beginnen we aan een gele laag (jaja, dùbbele geluidsisolatie, buren: we menen het) En dan. Eindelijk. De gyproc. Dat klinkt heel dicht bij af, niet?
Abonneren op:
Berichten (Atom)
