Milaan

Toen meneer Oontand hoorde dat ik nu ook t-shirts maak, bestelde hij meteen een hele reeks. 

 Dan moet hij de extraatjes er wel bijnemen, natuurlijk.  

Zo kan hij netjes naar Milaan. Naar de meubelbeurs! 

Zijn werk is te zien op deze tentoonstelling. 

En nu kan je zijn avonturen ook volgen op facebook! 

knuffelzacht

Een deel van mijn naaitafel wordt de jongste tijd opgeëist door Noortje. Ze wou een knuffel maken - bingo! Met de nodige hulp, maar als ze zo doorgaat, dan maakt ze die binnenkort alleen. En ik vond de tijd om een even zachte trui te maken uit dit geweldige boek. Op de groei, maar als ik hem niet wegstop dan is hij al afgedragen voor hij goed en wel past. Blij!  

Over dit eigenwijs jong willen we het even niet hebben. Kuren, kuren. Diepe zucht. 

Noortjes woordjes

Noortjes woordjes, da's andere kost dan toen, en toen, en toen. Maar nog steeds zo lief, en soms ook sappig.

- "Weet je, ik vind het hoofdje van mijn baby zo raar." Ik: "oei!". Zij, vlug: "Wel mooi hoor. Maar zijn hoofdje lijkt zo op een lollybol."

- "Eigenlijk weet ik niet hoe je weer kleiner wordt om oma te worden."

- "Eèèèh, prei. Hé, dat rijmt!"

- Ik vraag haar of ze even wat minder wil praten, want dat wij daar soms zo moe van worden. "Ik word daar zelf ook moe van hoor."

- "Mees, 't is een leuke dag vandaag, dus niet moeien he." (Noortje en ik naaien samen een rokje)

- "Ik ga niet alles doen wat je vraagt, ik ga gewoon mijn best doen."

- Pa Oontand komt thuis met de nieuwe Ipad. Noortje: "dan kan ik niet meer zeuren van "papaaa, mag ik iphoooooooooone"

-  "Ik heb drie Noortjes: schaduw, spiegel en mezelf."

- "Daar waar ik denk heb ik allemaal fotootjes."

- "Alles heeft een kant. Kijk, dit deken bijvoorbeeld heeft twee kanten." (een boven- en een onderkant, ze toont het.) "Maar wat heeft er maar één kant? Of helemaal geen kant? Dat is een moeilijke vraag he."

- "Bèèèh, baaaah! Mees heeft een snottebel naar mij gegooid!" (gaat snel haar handen wassen).

- "Wat betekent 'benalkoe'? Ze zeggen dat in de voetbal."

*

* een kleedje van Omama, die haar winterfrustraties omzet in naai-energie. Er volgt meer! Evenveel klee(rt)(d)jes als de winter lang was!

Ooit...

... ooit wordt het warmer, daar durf ik toch nog altijd op hopen. En dan kan je maar beter klaar zijn.

Tot het zo ver is wappert de was binnen. 

Eén

Zie dat nu, mijn zoon is één.

Stiekem wilde ik een baby die lang baby blijft. Niet dus. Noortje was niet zo, en Mees maakte al gauw duidelijk dat hij dit ook niet van plan is. 

Op 10 maanden liep hij, al was lopen toen maar één van de mogelijke transportmiddelen. Nu neemt hij dat lopen wel heel letterlijk. En moeten we hem vertellen dat de garage van Fisher-Price níet dient om op te gaan staan, al helemaal niet met de handen in de lucht.

Dat het wc-papier wegnemen als iemand op het toilet zit, één keer grappig is, maar niet elke keer. En dat je geen speelgoed in het toilet gooit.

Dat wij de vuilbakken zelf wel zullen leegmaken. De glasbak ook trouwens.

Dat je best je handen niet door een fietswiel steekt om dan een andere fiets vast te pakken, ‘daar komen meulekes van’, zou mijn moemoe gezegd hebben.

Dat je je bord niet uit volle kracht de grond op moet keilen wanneer hij genoeg heeft, gewoon opzijschuiven is duidelijk genoeg. En meer van dat.

Gelukkig kan Mees ook knuffelen als de beste, en doet hij niets liever dan met zijn zus spelen. Zij kiest het spel, hij vindt het allemaal goed, als het maar zot is. En dan lachen, gieren, door het huis razen en zò blij zijn. Dikke, dikke vrienden. 

  

Kijk nu toch, dat lieveke. Geloven jullie dat ik vaak te horen krijg: "Oh maar dat ziet er een rustig jongetje uit". Mis poes!

Mees was toe aan een nieuwe broek. 

En Noortje aan een nieuwe rok. 

Ik had weer geen zin om te strijken. 

Maar daar trekken we ons hier gelukkig niks van aan!

Onze eenjarige kan weer buitenkomen. Eén, kan je dat nu geloven! Maar daarover vertel ik een andere keer. 

♥!

Ik zei het toch, we zijn vertrokken.

Mees kreeg een regenjasje.

(Het patroon is dat van een foeilelijk berenjasje uit Ottobre 6.2012.)

De blauwe stof kocht ik ooit met veel overtuiging, maar toen ik thuiskwam wist ik niet meer wat ik er in had gezien. Meer dan een tafellaken kon ik niet bedenken. Tot nu dus.

♥!

(Eigenlijk ben ik niet zo'n hartjesgooier, maar voor dit jasje ben ik toch eens gaan opzoeken hoe dit moet.)

♥

Stoer!

Met dank aan Meneer Oontand die zijn prototypes laat slingeren in huis. ♥!

Binnenkort beweegt er hier weer het een en ander...

slaap

Het aantal uren achter de naaimachine stijgt recht evenredig met de uren slaap die ik krijg. Maandenlang zelden langer dan twee uur, maar meestal maar één à anderhalf uur aan een stuk slapen (of helemaal niet): nefast voor de creativiteit en voor nog vanalles anders. Maar kijk! We zijn vertrokken!

(patroon: Oliver + s, saiboat top)

Keukenwensen

Mijnheer Oontand zei me deze week: "Maak eens een lijstje met wat je allemaal wil in de nieuwe keuken." Ah! Je moet weten dat ik we een keuken op maat krijgen, mijnheer Oontand ontwerpt én voert uit. Al moet ik een ietsiepietsie meer geduld hebben dan gemiddeld, ik ben er wel zeker van dat het resultaat me helemaal happy gaat maken. Maar zeg eens, wie heeft de gouden tip om dat lijst(je) aan te vullen? Die kleine dingetjes, weet je wel, die je keuken net dat klein beetje beter maken? 



Het keukenthema komt overigens als geroepen, want tante Hilde wierp nog eens een stokje op. "Wie durft zijn keuken bloggen?" Ik niet echt - nu toch niet. We verbouwen, weet je nog? De tussenfase is een beetje te veel tussen. Maar foto's van vroeger en van later, mag dat ook?

Ooit was dit het keukenoppervlak waarover we beschikten:

Probeer die kast in het hoekje maar eens open te krijgen... Wel heel geschikt als speeltuin.

Ooit wordt het dit... 

Maar dan met een beetje meer van dit (een vrij recente foto, maar dan wel in zonnigere tijden). Ken jezelf!:

die Oontand...

... weet wel wat gedaan. Bloggen is het niet, en veel stof schuift er niet door mijn naaimachine. Pendelen en wekenlang geen slaap die naam waardig, het is nefast voor de creativiteit. Maar het betert! En kijk nu toch eens naar die zoon van mij.

Liefje, lachertje, berekesterk en zo graag groot. Zot van zijn zus, die hij elke dag op schaterbuien trakteert. Ik wist niet dat zo'n klein kind zò de slappe lach kan hebben. Stond recht toen hij een goeie zeven maanden was, en een maand later heeft hij véél zin om te lopen. Oefent alvast door op één been te gaan staan, één handje aan een stoel, en zich dan om te draaien omdat het wat verderop interessanter is.

Noortje is de jongste tijd veruit de beste fotograaf in huis. 

De meeste lachjes van Mees zijn dan ook voor haar bestemd. 

Dikke vrienden, heerlijk om ze bezig te zien.